Aneta – bohaterka „Wysp Naftalinowych” powraca wraz ze swoimi niezwykłymi historiami w powieści „Wyspy Paprykarzowe”. W tej części jesteśmy świadkami między innymi tego, jak z trądzikowej nastolatki staje się kobietą. Aneta dojrzewa do miłości, do swojego pierwszego razu z kochanym i kochającym chłopakiem.
– Ciiiii…. – Andrzej zamyka mi usta długim pocałunkiem.
W tym momencie wstyd i zażenowanie odpływają w otchłanie niebytu. Pozostaje tylko czułość i wzruszenie. Oddech Andrzeja staje się coraz głębszy, a wcześniejsze kanciaste ruchy teraz stają się rytmiczne i skoncentrowane. Czyż ciało nie jest mądre? Jest! Jest cudowne i kochane! Chcę zapamiętać tę chwilę na całe życie, mojego pierwszego mężczyznę, moją miłość i pierwsze doświadczenie Wszechświata!
Oczywiście miłość jest tylko jednym z wielu wątków nastoletniego życia Anety, ale przywołuję go, gdyż bardzo ładnie, pastelowo, został opisany. I lapidarnie, ale w sumie właśnie tyle było potrzeba.
„Wyspy Paprykarzowe” Anety Skarżyński, to książka zawierająca nie tylko dobry humor i zabawne dialogi, ale i mądre spostrzeżenia powstające w głowie wrażliwej nastolatki.
]]>
Wyspy Naftalinowe to barwna opowieść przygodowa osadzona w epoce „późnego Gierka”, a więc w socjalistycznej rzeczywistości, pojmowanej rozumem dziecka. Ciekawość i niefrasobliwość głównej bohaterki – Anety – sprawiają, że pakuje się ona w bardzo zabawne tarapaty. Jej zachowania wprawiają w osłupienie dorosłych, w oburzenie nauczycieli, a dziadkom przysparzają trosk i siwych włosów. Wyspy Naftalinowe to powieść w 28 rozdziałach, zawierająca 28 zabawnych przygód z czasów szkoły podstawowej. Na dokładkę Aneta cierpi na pewną dziwnie brzmiącą dolegliwość – nadpobudliwość psychoruchową. To za jej sprawą trudno ją okiełznać, a ciekawość wzbudza najczęściej to, co zakazane. Demoluje więc mieszkanie ciotki, psuje piżamę taty, a podczas egzaminu w szkole muzycznej – zamiast grać repertuar klasyczny – wygrywa swoje własne kompozycje. Razem z przyjaciółmi lubi nietypowe zabawy – np. artystyczne układanie wzorów z gili z nosa czy konkurs na najgłośniejszego bąka. Niezapomnianych wrażeń dostarcza jej także babcia – równie temperamentna, co wnuczka. Aneta jest z nią bardzo zżyta i to właśnie jej pierwszej przyznaje się, że została kobietą. Wyspy Naftalinowe to 28 zabawnych przygód bohaterki z czasów jej szkoły podstawowej. Kontynuacją powieści są Wyspy Paprykarzowe – opowieści z czasów liceum, a także Wyspy Pieprzowe, przenoszące czytelnika do najbardziej burzliwego i obfitującego w przygody etapu życia bohaterki – jej studiów. Chcesz się uśmiać do łez? Koniecznie przeczytaj pierwszą część niesamowitych przygód Anety – Wyspy Naftalinowe.