więcej na stronie: http://www.psychoskok.pl/produkt/fraszki-igraszki-8/
„Fraszki igraszki cz. IV” proponują nam zamyślenie i konwersację na takie tematy jak samotność, dusza, bieda, nasz los, sumienie czy inne. Utwory Witolda Oleszkiewicza dostarczają pożywki wszystkim ludziom wrażliwym i myślącym, którzy zastanawiają się i zadają sobie pytania o sens życia, znaczenie przyjaźni czy wymiaru ludzkiej samotności. Biorąc ten fakt pod uwagę na pewno warto polecić je wszystkim, nie tylko tym kochającym poezję. Od czasu do czasu warto w zaciszu swego domu przeczytać kilka fraszek czy sentencji z tego zbioru i pomyśleć o tym co autor miał na myśli i co my o tym sądzimy.
]]>Bardzo krótkie kilkuwersowe, rymowane i wierszowane utwory obejmują różną tematykę. Jak to we fraszkach igraszkach bywa wierszyki te przepełnione są ironią satyryczną. Autor jak w poprzednich częściach „Fraszek igraszek” nadaje swoim utworom osobisty wydźwięk i subiektywny charakter. Warto więc zapoznać się z tą częścią i skonfrontować ją z własnymi przemyśleniami. Tematy, które pisarz porusza w trzeciej części książki to między innymi: bieda, dobroć, samotność, płeć, miłość czy twórczość. Fraszkopisarz po raz kolejny przedstawia nam swój punkt widzenia na różne pojęcia: zakłamanie, zazdrość, naiwność, pomyłka, ale też opisuje kim według niego jest bałaganiara, niewolnik czy samobójca. „Profesjonalista”: „Dobry aktor granej postaci nie udaje On się nią staje”. „Artyści”: Gwiazdy krajowe Rzadko stają się międzynarodowe”. „Panna młoda”: „Zwykle jest młoda, śliczna apetyczna I najszczęśliwsza na świecie. A nieraz ani pierwsze, ani drugie, ani trzecie”.
]]>Wiersze ubrane zostały w słowa i rymy nadające im osobisty i subiektywny charakter. Poznajemy punkt widzenia autora na temat abstrakcyjnych pojęć, choćby takich jak: religia, rodacy, samotność, szczęście, śmierć, tusza. Autor częstokroć trawestuje znane przysłowia czy aforyzmy, nadając im nowe smaczki, np. „W domu starców umieścić się nie da – jedynie bieda”. Potrafi celnie spuentować pewne zjawiska społeczno – obyczajowe, czego dowodem są fraszki „Zmartwienie” czy „Taka konstrukcja”, albo cykl z serii „Głupota”.
]]>„Fraszki igraszki” to dosyć frywolny tytuł zbioru wierszyków autorstwa Witolda Oleszkiewicza. Można powiedzieć iż tytuł ten odzwierciedla treść zbioru poetyckiego bowiem są to utwory trochę z przymrużeniem oka. Traktowane przez samego autora swobodnie i z dystansem, przede wszystkim w zakresie ich znaczenia literackiego. Witold Oleszkiewicz zaprezentował nam utwory niezbyt poważne w formie ale dosyć ciekawe i właśnie poważne w treści albowiem mówią one o sprawach dosyć wzniosłych i jednocześnie dotykających wszystkich ludzi. Takie pojęcia jak: samotność, dusza, sumienie, nasz los to tytuły poszczególnych części zbioru poświęconych właśnie tym jakże abstrakcyjnym pojęciom, które interesują prawie każdego myślącego i wrażliwego człowieka. Zatem czytelnik jest postawiony wobec doznania estetycznego płynącego ze słowa poetyckiego ale także stoi wobec doznania refleksyjnego, nieomal filozoficznego, które porusza tematy bliskie sercu a bardzo przecież abstrakcyjne i wzniosłe. Na podstawie wierszyków we „Fraszkach igraszkach” każdy czytelnik może budować swoje własne konstrukty i myśli na tematy w wierszach poruszone. Wydaje się iż jest to wielka wartość tych utworów, umożliwiająca głęboką refleksję i zastanowienie się od nowa nad wieloma sprawami na podstawie spostrzeżeń i przemyśleń autora wierszy. Z tego powodu głównie warto polecić ten zbiór wierszyków. Być może nie wszyscy miłośnicy poezji będą w stu procentach usatysfakcjonowani formą ale na pewno będą pod wrażeniem szerokich możliwości rozważań.
