Do naszych rąk, czyli szanownych czytelników, trafia ostatnia część „wyspiarska” autorstwa Anety Skarżyński. Wydane przez „Psychoskok” „Wyspy pieprzowe” zamykają tryptyk opowiadający o życiu Anety, dziewczyny z nadpobudliwością psychoruchową i niezwykłym talentem do przyciągania jeszcze bardziej niezwykłych przygód. Czasem bardzo niebezpiecznych, częściej śmiesznych.
„Wyspy pieprzowe” opisują już dorosłe życie bohaterki. Studia, pierwsze prace, mniej lub bardziej udane związki z mężczyznami, budowanie swojej niezależności i szukanie własnej życiowej drogi.
Aneta Skarżyński opowiada to wszystko z właściwą sobie lekkością, wdziękiem i oczywiście poczuciem humoru. W krzywym zwierciadle portretuje środowisko artystów operowych, choć nie tylko.
Jako żywo, nie znam artysty operowego płci paskudnej, który by nie był narcyzem! Im bardziej utuczony, im szpetniejszy, tym lepsze ma o sobie mniemanie! Także łysy wyjec, pardone – solista z włosami gdzieniegdzie, uważa się za pierwszego po Bogu! Mało tego, nawet ten bezzębny, za to z dobrze dopasowaną protezą, suszy klawiaturę na widok posikanych ze szczęścia wielbicielek! Przypadek? Skądże znowu, reguła! Czy wśród ludzi sceny znajdzie się kiedyś przykład normalnego mężczyzny, takiego ze zdrowym dystansem do siebie samego? Bo jeśli tak – będzie wyjątkiem od reguły! Co ciekawsze, wszyscy wyżej wyliczeni uważają się za wyjątkowych, zwłaszcza tenory. I mimo, iż bozia rzadko daje im wzrost, a jeszcze rzadziej rozum, właśnie ich skronie najczęściej wieńczy laur czci i gloria chwały. Może stąd się bierze ichniejsza mania wielkości, jak również powiedzonko „głupi tenor”? Czy oni się tym przejmują? Bynajmniej! Każdy z nich odpowie: „uważasz mnie za głupiego, boś nie gadał z tancerzem”. I coś w tym jest!
Tancerz podczas prób i spektakli, setki razy wyskakując w górę spada na stopy, nierzadko wbijając sobie pięty w mózg. I tak skacze całymi godzinami, dniami, tygodniami, miesiącami, kwartałami, latami… Gdy tancmistrz przekroczy czterdziestkę – jego istota szara i biała jest tak stłuczona na galaretę, że nie bardzo jarzy, co się wokół niego dzieje. I dalej pragnie podrygiwać, nie pojmując, iż czas najwyższy ustąpić miejsca młodym.
Skarżyński ma niezwykły talent do błyskotliwej analizy sytuacji i ludzkich zachowań. Ma też duży dystans do siebie oraz otaczającego ją świata. I co najważniejsze, potrafi to wszystko świetnie przelać na papier.
„Wyspy pieprzowe” to świetna lektura dla czytelników w każdym wieku. Polecam.
]]>
Jak może się czuć młoda, niewinna dziewczyna, uwieziona przez Turka w niemieckim domu publicznym? Tracącą z nim dziewictwo, brutalnie bita i wykorzystywana nie tylko przez liczną klientelę, ale także mieszkańców domu? Czy są słowa, czyny, które mogą pomóc jej przetrwać to wszystko i dać siłę na walkę z oprawcami? Tak. Tym, co daję siłę przetrwania, jest chęć zemsty. „Pąk szkarłatnej róży” to opowieść o młodej dziewczynie, która po ukończeniu szkoły nie może znaleźć pracy. Kiedy w lokalnej prasie znajduje ogłoszenie o pracy opiekunki do dzieci w Niemczech, nie waha się i wyjeżdża na zarobek do „lepszej Europy”. Europy, która ma być spełnieniem jej marzeń i pragnień. Europy bezpiecznej i z życzliwie nastawionymi do niej ludźmi. Jakże odmienne od oczekiwań okażą się fakty. Ewa, nie tylko, nie zarobi ani jednej marki, ale także zostaje uwięziona i siłą zmuszana do prostytucji. Znajduje się sytuacji bez wyjścia, bez możliwości ucieczki czy powiadomienia kogokolwiek o swym losie. Kiedy nie daje znaku życia, rodzice zaczynają się niepokoić i zgłaszają jej zaginięcie. Niestety, nawet policja nie jest wstanie pomóc, choć podejrzewa, jaki los mógł spotkać atrakcyjna, młodą dziewczynę na obczyźnie. Czy Ewie uda się wyrwać z rąk sutenerów i powrócić do domu? Z jej dalszymi losami zapoznacie się, czytając „Pąk szkarłatnej róży”.
]]>