Mięczak zakaźnyto choroba wirusowa, którą wywołuje wirus należący do grupy ospy – Poxviridae. Wyróżnia się dwa jego typy: MCV-1 i MCV-2, przy czym większość zakażeń ma swoje podłoże w pierwszym typie wirusa. Do zakażenia dochodzi poprzez dotykanie zakażonych przedmiotów, ale i w trakcie kontaktów seksualnych. Osoby mające wielu partnerów seksualnych są znacznie bardziej narażone na zachorowanie.
Zakażenie często rozwija się u osób zmagających się z atopowym zapaleniem skóry oraz z obniżoną odpornością.
Pierwsze objawy zwykle pojawiają się po 2 tygodniach od zakażenia, ale i mogą rozwinąć się dopiero po 6 miesiącach. Na skórze formują się guzki, pierwotnie zaś twardawe i półprzezroczyste grudki. Przybierają kolory od perłowego, przez cielisty i szarawy, a niekiedy nawet żółty. Wewnątrz guzków pojawia się charakterystyczne wgłębienie, ponadto są one wypełnione kaszkowatą treścią.
Jeśli do zakażenia mięczakiem doszło drogą płciową, zmiany lokalizują się u mężczyzn na skórze członka, a u kobiet na wargach sromowych większych, wzgórku łonowym, wewnętrznej powierzchni ud, w pachwinach i szparze pośladkowej. U dzieci zmiany umiejscawiają się na kończynach, klatce piersiowej i na twarzy.
Zmiany ustępują zwykle samoistnie, ale zasadność stosowania metod leczenia ma związek z wysokim ryzykiem przenoszenia zakażenia. Pośród metod leczenia wymienia się krioterapię, czyli wymrażanie. Jeśli mięczak zakaźny obejmuje narządy płciowe, stosuje się wycięcie, wyłyżeczkowanie, elektrokoagulację lub laseroterapię. Nieduże wykwity mogą być ponadto leczone farmakoterapią.
Mięczak zakaźny niestety może się wylęgać nawet do kilku miesięcy, dlatego obserwacji i/lub leczeniu poddaje się nie tylko osoby zakażone, ale i te, które miały z nimi kontakt.
]]>