Asertywność buduje u dziecka pewność siebie, poczucie własnej wartości oraz zdolność do tworzenia i utrzymywania silniejszych relacji.

Agresywny? Stanowczy? Co za różnica?

Zachowanie agresywne może czasami być mylone z asertywnym zachowaniem, ponieważ oba style komunikacji obejmują ludzi mówiących sobą i czujących kontrolę. Istnieje jednak duża różnica między tym, jak określasz swoje potrzeby w każdym stylu. Komunikacja asertywna jest bezpośrednia, ale nie obraźliwa. W rzeczywistości częścią bycia asertywnym jest szanowanie cudzych uczuć i opinii, możliwość konstruktywnego potraktowania krytyki i gotowość do negocjacji w przypadku braku porozumienia.

Książka, w której młody czytelnik nauczy się bardzo istotnego pojęcia, jakim jest asertywność i być może od tej pory zacznie do niej przykuwać znacznie większą uwagę na co dzień. Dowie się również, że bycia asertywnym można się łatwo nauczyć pracując nad sobą.

Dlatego dzieci asertywne są bardziej skłonne do:

• identyfikacji własnych uczuć;
• wypowiadania się o sobie i innych;
• unikania i reagowania na zastraszanie;
• negocjowania z innymi;
• powiedzenia „nie” bez poczucia winy;
• budowania silniejszych związków;
• budowania zaufania i poczucia własnej wartości;
• umiejętności kontroli emocji.

Nauczanie asertywności

Nauczanie asertywności na wczesnym etapie życia jest bardzo cenne, ponieważ, ogólnie mówiąc, asertywne dzieci wyrastają na asertywnych nastolatków i dorosłych.

Oto kilka pomysłów na to, jak możesz nauczyć swoje dzieci, aby były asertywne.

Trening asertywności zaczyna się od Ciebie! Modeluj zachowania asertywne podczas interakcji z członkami rodziny, znajomymi i innymi osobami.

Czasami musisz wyraźnie nauczyć swoje dziecko, jak być asertywnym. Jeśli Twoje dziecko czuje się opuszczone w czasie przerwy, naucz go, jak poradzić sobie z tą sytuacją. Na przykład możesz go nauczyć, jak dołączyć do zajęć lub gier, w których lubi grać. Możesz także odgrywać różne scenki, aby Twoje dziecko mogło ćwiczyć bycie asertywnym. Inne cechy do nauczenia to: pewna postawa (wyprostowane ciało, zrelaksowane ramiona, zrelaksowany wyraz twarzy , i dobry kontakt wzrokowy) , i słuchanie bez przerywania. Jak w przypadku każdej innej umiejętności, uczenie się asertywności wymaga czasu i praktyki, więc bądź konsekwentny i trwaj, to wkrótce się opłaci!

Umiejętność bycia asertywnym wzmacnia naszą pewność siebie i wiele ułatwia…

Opowiadanie terapeutyczne Łukasza Zygmunta Knyziaka przeznaczone dla dzieci od ósmego roku życia, znacznie ułatwi pojęcie ASERTYWNOŚCI U DZIECI. Autor podszedł do sprawy ostrożnie i taktycznie. Chciał, aby młody człowiek wiedział, że to co się dzieje w jego życiu, jest zupełnie normalne i ludzkie.

KSIĄŻKOWE INSPIRACJE DLA NAJMŁODSZYCH

Ulubione miejsce spędzania czasu, to Polana Małej Sarny. Stąd jest tylko parę kroków do Lasu, w którym prawie aż do Rozlewiska toczy swoje wody Strumyk Zawijasek. Jedynym mieszkańcem strumyka jest Rybka Niezabudka. Często się wzrusza i bardzo wtedy płacze, lecz nikt nie może dostrzec jej łez, gdyż zbyt szybko rozpływają się w wodzie.

Każdego dnia spotyka Julenka swoich przyjaciół: dwa dziki, rodzinę Pasiłebków, boberka Plaskatego Ogonka, lisa Kopciucha, jeża Sapusia, jak również wiele innych zwierząt i ptaków – także tych z podwórka Pani Sąsiadki, gdzie niepodzielnie panują indor Gniewny oraz czarny kocur Ulisses.

Julenka przyjaźni się także z Wielką Ślimaczycą Srebrzystą, mieszkanką tajemniczej Krainy za Widnokręgiem. Ślimaczycę trudno jest spotkać, gdyż pojawia się tylko podczas mglistej pogody…

Jeżeli zaciekawiła Cię nieco postać Julenki, zajrzyj na następną stronę, a przeniesiesz się w jej ciekawy, bajkowy świat.

Bohaterką książeczki „Tęczowa Julenka” jest dziewczynka spędzająca wakacje z mamą w domku w lesie. Ale Julenka nie jest zwyczajnym dzieckiem. Ze względu na swoją wrażliwość, potrafi zaprzyjaźnić się z mieszkańcami lasów, pól i Zagrody Pani Sąsiadki. Można powiedzieć, że te wszystkie miejsca są dla Julenki drugim domem, a ich mieszkańcy – rodziną. Wśród przyjaciół dziewczynki są też postaci, które żyją tylko w jej wyobraźni. Julenka opowiada mamie wszystkie swoje przygody, komentując je we właściwy sobie sposób. Każdą historię zaczyna od wyrażającego zachwyt Ach.

„Tęczowa Julenka“, to piękne historie o miłości i szacunku do otaczającego nas świata. Opowiadania zapewne spodobają się dzieciom, a dorosłym przypomną to, o czym często zapominają w zabieganej codzienności: że warto wierzyć w dobro i piękno…