Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej ze środków publicznych podkreśla równość w dostępie do opieki medycznej dla każdego obywatela.

Autorka – Aleksandra Włodarczak, zwraca uwagę na bardzo ważne zagadnienie, jakim jest głuchy pacjent w placówce medycznej. W miejscu tym problemem staje się nawiązanie komunikacji, stanowiące podstawę do przyjęcia, ewentualnego rozpoznania choroby i udzielenia niezbędnych świadczeń. Ponadto zwraca uwagę, że uczelnie wyższe, kształcące personel medyczny, skupiają się głównie na merytorycznym przygotowaniu w danej dziedzinie, niedostatecznie rozwijając kompetencje miękkie, niezbędne do pracy z pacjentem.

Głuchota bywa najczęściej rozpatrywana w kategoriach medycznych.

W publikacji Autorka przybliża między innymi temat różnorodności środowiska związany zarówno z głuchotą w ujęciu medycznym, jak i aspekcie społeczno-kulturowym. Podstawowa wiedza, pracowników placówek opieki medycznej na temat środowiska osób głuchych, może zapobiec w przyszłości wielu błędom czy nieporozumieniom w relacji pacjent-personel medyczny.

http://www.psychoskok.pl/produkt/gluchy-pacjent-wyzwania-i-potrzeby/

Badania nad oceną praktyk związanych z poradnictwem i hospitalizacją osób głuchych posługujących się językiem migowym w placówkach ochrony zdrowia, wskazują na podstawowy problem, jakim jest bariera komunikacyjna.

Dyskomfort głuchych pacjentów odwiedzających placówki zdrowotne powoduje: nieznajomość, chociażby podstaw języka migowego przez personel medyczny, brak dostępu do tłumacza czy niski poziom znajomości praw pacjenta.

W związku z pojawiającymi się barierami osoby te niejednokrotnie rezygnują z usług medycznych. Brak możliwości porozumienia się z pacjentem bywa odczuwalny również przez personel medyczny, który nie czuje się swobodnie w kontakcie z pacjentem g/Głuchym. Poczucie bezpieczeństwa obu stronom zapewnia świadomość przysługujących praw oraz poznanie specyfiki pracy z g/Głuchym pacjentem.