A jeśli teraz, w dowolnym zastanym momencie, stanie, etapie istnienia jakiegokolwiek fragmentu kosmosu wybierzesz losowo rzecz, zjawisko czy też osobę np. kawałek zwykłej ziemi, i zaczniesz ją, drogi czytelniku, dzielić po to, by rozłożyć, tak do końca, na najmniejsze kawałeczki, fragmenty, ostatecznie niepodzielne elementy, by ujrzeć, odkryć i poznać hipotetycznie założoną w religii duszę, związaną z tym kawałkiem ziemi dobrowolnie lub też w niej sprytnie uwięzioną, to co wtedy? Czy taką metodą okazałaby się skuteczna? Spróbujmy, najwyżej możemy się zawieść co do efektu, ale będziemy mieli czyste sumienie, że próbowaliśmy.

Podobno matematykę możemy zastosować tylko w odniesieniu do rzeczywistości fizycznej. A, co jeżeli można zastosować ją także do rzeczywistości transcendentalnej?

Bierzemy jakiegoś tam człowieka np. ciebie, czytelniku. Dzielimy cię na części ciała. Części ciała na organy. Organy na procesy w nich i między nimi zachodzące. Procesy na związki chemiczne tzn. płyny, substancje, enzymy, białka itd. Związki chemiczne na poszczególne pierwiastki i ich proporcje,  pierwiastki chemiczne na atomy, atomy zaś na elektrony, protony, neutrony. Czy to krzesło, czy kwiat, czy pomnik, czy powietrze, czy planeta, czy zwierzę… Każde z nich to logiczny zbiór tych trzech czynników – elektronów, protonów i neutronów, kwarków, kwantów, strun.

A jeżeli w jakimś zakątku kosmosu, na innej planecie albo planetach, już teraz wyznawane są pewne religie? Czy ich historie są podobne do naszej? Kto to wie?