RPGranda, czyli świat po drugiej stronie to opowieść, która powstała poprzez zmieszanie wielu motywów, mnie lub bardziej znanych z innych utworów literackich. Zahacza głównie o tematykę fantastyczną, jednak to tylko pozory. Jedynie początek. Za tym wszystkim stoi coś innego. Jakaś głębsza przygoda, bo przecież nie może być łatwo od samego początku do ukończenia głównego wątku.
Fabuła zawiązuje się w mieście, które jest dokładnie takie jak większość. Na uniwersytecie toczy się spór jednego z szalonych naukowców z głównym rektorem uczelni. Co za pech, że się nie lubią! Razem mogliby tyle zdziałać. Ale do rzeczy. Wcześniej wspomniany naukowiec, Franco opracowuje urządzenie zdolne przenosić żywe istoty „do środka” gier video. Marzenie każdego gracza? Wydaje mi się, że pośród tych innowacji jest wiele prawdy. Przecież właśnie teraz, w XXI wieku dążymy do osiągnięcia czegoś równie zaskakującego.
Jak szybko się dowiadujemy doktor i jednocześnie wynalazca zapomina o tym, iż do zrealizowania swojego projektu potrzebuje jeszcze ochotników. Rozwiesza ogłoszenie i właśnie w tym momencie do akcji wkracza główna postać, Jack – zwykły student, który znużony codziennością wkracza na przedpola przygody. Ale czy aby na pewno? Czy to wszystko nie było ukartowane?
Zafascynowany i nieświadomy ogromu niebezpieczeństwa postanawia wciągnąć w swój plan najbliższych przyjaciół. Ci z chęcią zgadzają się na pomysł przedstawiony przez Jack’a. Wszystko idzie zgodnie z planem. Poznają kolejnych ochotników, a w odpowiednim momencie razem z nimi, podejmują przedziwną przygodę.
Początek przygody to jedynie wierzchołek góry lodowej, a ze strony na stronę pomiędzy członków grupy wkrada się brak zaufania. Czara przepełnia się, a gra wcale nie okazuje się na niby. Czy Jack i jego przyjaciele podołają przeznaczeniu?
]]>Horror to gatunek literacki nie darzony zbytnim uznaniem wśród krytyków. Ów gatunek uznawany jest zwykle za tanią rozrywkę, w którym chodzi głównie o to aby zgodnie z potrzebą niedojrzałego emocjonalnie czytelnika nastraszyć go trochę. Myślę że to trochę przesadne wnioskowanie i horrory jako rodzaj powieści czy opowiadań służą oczywiście rozrywce ale temu w zasadzie służy cała beletrystyka. Powiedzieć też można że i wśród horrorów są dzieła mniej i bardziej ambitne. To właśnie rzuca mi się w oczy w przypadku „Horroru z piekła rodem”. Jest to niewątpliwie pozycja niebanalna i nietypowa dla konstrukcji horroru. Ta książka ma po prostu ma pewne ambicje metafizyczne i duchowe co wynika z jej tematu głównego. Opowiada ona bowiem o kontaktach ludzi – czarowników z piekłem, demonami a nawet samym szatanem, księciem ciemności. „Horror z piekła rodem” to historia nawet nieco romantyczna bo dwoje głównych bohaterów to dojrzały mężczyzna, mistrz czarnej magii i młoda dziewczyna, jego uczennica. Między nimi to właśnie wytwarza się związek nie tylko jaki łączy mistrza i ucznia ale także taki, który łączy kobietę i mężczyznę. Mistrz o imieniu Artur to postać dosyć posępna, stroniąca od ludzi a jego uczennica to Małgorzata, dziewczyna po bolesnym rozstaniu i nosząca zadrę w sercu z tego powodu. W książce mamy do czynienia ze strasznymi scenami wywoływania demonów z piekła, w których oboje bohaterów uczestniczy. Małgorzata jest przerażona tym co widzi i czego doświadcza ale nie wycofuje się z obranego celu zostania czarownicą i następczynią Artura. Ten fakt sprawia wyraźną satysfakcję Arturowi. W taki sposób mogłem tutaj zasygnalizować treść powieści a reszta już w samej książce.
]]>