W tym właśnie celu Anioł Michał nasz tytułowy bohater, przedstawił Stasiowi Koniecznemu swojemu podopiecznemu nieziemsko prosty i jakże pomocny przykład do praktykowania na co dzień – jak odmawiać w grzeczny sposób.
Jak powstało opowiadanie:
– Otóż… Opowiadanie Anioł Michał powstało całkiem przypadkowo i przy ścisłej współpracy z wówczas ośmioletnią córką autora.
„Moja córka w tym czasie podobnie jak bohater mojego opowiadania Stasio Konieczny sama borykała się z brakiem asertywności. Pamiętam jak zaimponowała mi faktem, że jako ośmioletnia dziewczynka dostrzegła w sobie problem i chciała to zmienić prosząc swojego ojca o radę”.
Jak wszyscy wiemy, problemy, które dla dorosłych bywają błahe i niezbyt skomplikowane zwykle w oczach dzieci wyglądają zupełnie inaczej. Brakuje im doświadczenia, które my rodzice zdobywaliśmy przez lata, przez co też stają się dla nich wielką górą lodową. Każdy problem jest jak strach… A wszyscy wiemy i znamy powiedzenie… Strach ma wielkie oczy.
„Zrozumiałem, że skoro moja córka prosi mnie o pomoc i radę, sytuacja, w której się znalazła jest bardzo poważna. Podszedłem więc do sprawy ostrożnie i taktycznie, problemy moich dzieci są również moimi. Czułem się zakłopotany i długo myślałem jak mogę jej pomóc. Na początek opowiedziałem Alicji podobną sytuację z mojego życia z czasów szkolnych… Historię o pewnym prześladowcy, z którym całkiem przypadkowo dałem sobie świetnie radę… Chciałem, żeby wiedziała, że to, co się dzieje w jej życiu, jest zupełnie normalne i ludzkie i każdemu może się przytrafić coś podobnego. Zwierzyłem się również z lęku, jaki wtedy odczuwałem i z przypływu wiary w siebie, kiedy już poradziłem sobie z problemem”.
Opowiadanie Anioł Michał napisane spontanicznie i dosłownie w międzyczasie. Otóż, gdy autor wraz z córką pracował nad zmianą jej punktu widzenia i sposobu myślenia, zaczął pisać opowiadanie.
„Praca nad Aniołem Michałem dała mi wytchnienie i wiele radości, a zmiana tematu totalny odpoczynek od pisania baśni. Odpoczynek konstruktywny i z przekazem, który był mi wtedy bardzo potrzebny… Nie wyobrażam sobie opowiadania pt. Anioł Michał bez współpracy z Panią Izabelą Madeją”.
Pani Izabela Madeja jest wspaniałą ilustratorką… To Magister kulturoznawstwa, absolwentka Liceum Plastycznego UMCS w Lublinie. Prowadzi zajęcia plastyczne dla dzieci i młodzieży, zajmuje się projektowaniem wizualnym… Zilustrowała już blisko 30 książek dla dzieci…
W opowiadaniu ilustracje Pani Izabeli Madei odgrywają ogromną rolę, to 50% jego sukcesu. Wzbogacają wyobraźnię czytelnika, podkreślają wagę tytułowego i zarazem drugoplanowego bohatera dopowiadając to, co ukryte jest między wierszami. Ogólnie rzecz biorąc opowiadanie Anioł Michał to nasze wspólne dzieło z pozytywnym przekazem.
http://www.psychoskok.pl/produkt/aniol-michal/
Asertywność buduje u dziecka pewność siebie, poczucie własnej wartości oraz zdolność do tworzenia i utrzymywania silniejszych relacji.
Agresywny? Stanowczy? Co za różnica?
Zachowanie agresywne może czasami być mylone z asertywnym zachowaniem, ponieważ oba style komunikacji obejmują ludzi mówiących sobą i czujących kontrolę. Istnieje jednak duża różnica między tym, jak określasz swoje potrzeby w każdym stylu. Komunikacja asertywna jest bezpośrednia, ale nie obraźliwa. W rzeczywistości częścią bycia asertywnym jest szanowanie cudzych uczuć i opinii, możliwość konstruktywnego potraktowania krytyki i gotowość do negocjacji w przypadku braku porozumienia.
Książka, w której młody czytelnik nauczy się bardzo istotnego pojęcia, jakim jest asertywność i być może od tej pory zacznie do niej przykuwać znacznie większą uwagę na co dzień. Dowie się również, że bycia asertywnym można się łatwo nauczyć pracując nad sobą.
Dlatego dzieci asertywne są bardziej skłonne do:
- identyfikacji własnych uczuć;
- wypowiadania się o sobie i innych;
- unikania i reagowania na zastraszanie;
- negocjowania z innymi;
- powiedzenia „nie” bez poczucia winy;
- budowania silniejszych związków;
- budowania zaufania i poczucia własnej wartości;
- umiejętności kontroli emocji.
Nauczanie asertywności
Nauczanie asertywności na wczesnym etapie życia jest bardzo cenne, ponieważ, ogólnie mówiąc, asertywne dzieci wyrastają na asertywnych nastolatków i dorosłych.
Oto kilka pomysłów na to, jak możesz nauczyć swoje dzieci, aby były asertywne.
Trening asertywności zaczyna się od Ciebie! Modeluj zachowania asertywne podczas interakcji z członkami rodziny, znajomymi i innymi osobami.
Czasami musisz wyraźnie nauczyć swoje dziecko, jak być asertywnym. Jeśli Twoje dziecko czuje się opuszczone w czasie przerwy, naucz go, jak poradzić sobie z tą sytuacją. Na przykład możesz go nauczyć, jak dołączyć do zajęć lub gier, w których lubi grać. Możesz także odgrywać różne scenki, aby Twoje dziecko mogło ćwiczyć bycie asertywnym. Inne cechy do nauczenia to: pewna postawa (wyprostowane ciało, zrelaksowane ramiona, zrelaksowany wyraz twarzy , i dobry kontakt wzrokowy) , i słuchanie bez przerywania. Jak w przypadku każdej innej umiejętności, uczenie się asertywności wymaga czasu i praktyki, więc bądź konsekwentny i trwaj, to wkrótce się opłaci!
Umiejętność bycia asertywnym wzmacnia naszą pewność siebie i wiele ułatwia…
Opowiadanie terapeutyczne Łukasza Zygmunta Knyziaka przeznaczone dla dzieci od ósmego roku życia, znacznie ułatwi pojęcie ASERTYWNOŚCI U DZIECI. Autor podszedł do sprawy ostrożnie i taktycznie. Chciał, aby młody człowiek wiedział, że to co się dzieje w jego życiu, jest zupełnie normalne i ludzkie.
